Polimeryzacja sodowa

Polimeryzacja sodowa. Zastosowanie sodu (lub potasu) jako katalizatora do polimeryzacji butadienu dało początkowo wyniki ujemne, co uniemożliwiało otrzymanie z nich materiału plastycznego, potrzebnego do sporządzania mieszanek. Polimeryzacja przebiegała nieregularnie, przy czym trudno było ją kontrolować, wulkanizacja zaś otrzymanego materiału była dość trudna. Według Abkina i Miedwiediewa polimeryzacja butadienu. przy użyciu sodu jest procesem w układzie niejednorodnym, przy czym butadien występuje w fazie ciekłej; szybkość polimeryzacji zarówno w fazie gazowej, jak i w fazie ciekłej wzrasta do określonej wielkości, a następnie pozostaje stała. Continue reading „Polimeryzacja sodowa”

Czajanow opisuje polimeryzacje butadienu w stalowych butlach

Czajanow opisuje polimeryzację butadienu w stalowych butlach, w której jako katalizator zastosowano zawiesinę sodu w parafinie; po 63 godzinach uzyskano polimer z wydajnością 99%. Zelmanow oraz Szalnikaw stosowali sód koloidalny, przy czym otrzymali z butadienu kauczuk po upływie około 36 godzin w temperaturze 10 -150C używając zaledwie 0,3% sodu. W niektórych metodach używano sodu w postaci cienkich błon na powierzchniach różnorodnych kształtek, otrzymując zupełnie dobre wyniki. Doskonałym środkiem umożliwiającym kontrolę procesu było zastosowanie nieczynnych rozpuszczalników. Stosowano więc trwałe, nie reaktywne i niskowrzące węglowodory, jak np. Continue reading „Czajanow opisuje polimeryzacje butadienu w stalowych butlach”

Na dokladne opanowanie rzemiosla tynkarskiego trzeba nieraz kilku lat

Badania te ustaliły, że jeśli np. na wykonanie pewnej liczby metrów kwadratowych tynku zużyto w sumie 100 godzin, to z liczby tej przypada na: a) pionowanie i wykonanie pasów kierunkowych b) sprawdzenie narzutu c) wykonanie gładzi d) oczyszczanie i zwilżanie gładzi e) pomoc tynkarzowi przy pionowaniu, naciąganiu sznurów, zakładaniu listew kierunkowych oraz wykonywaniu pasów kierunkowych f) wykonywanie obrzutki Czynności wymienione w punktach a-c wymagają kwalifikacji tynkarza, pozostałe natomiast czynności d-g zajmujące łącznie 42,5 godz. , czyli 42,5 całkowitego czasu, mogą być wykonane przez przyuczonych robotników 1. Z tego wypływa wniosek, że zastosowanie takiej metody tynkowania, przy której tynkarz będzie przez cały czas wykonywał tylko czynności wymagające wyższych kwalifikacji, daje nam duże korzyści ze względu na oszczędne wykorzystanie naszych kadr fachowych tynkarzy. Na dokładne opanowanie rzemiosła tynkarskiego trzeba nieraz kilku lat, podczas gdy robotnika przyuczonego można wyszkolić w ciągu kilku tygodni. Continue reading „Na dokladne opanowanie rzemiosla tynkarskiego trzeba nieraz kilku lat”

Tynkarz wykonuje gladz scian w pomieszczeniu

Tynkarz wykonuje gładź ścian w pomieszczeniu L 11. Podręczny wbija i mocuje listwy w pomieszczeniu II oraz przygotowuje zaprawę I. 12. Tynkarz zaciera sufit i ściany w pomieszczeniu I oraz obrabia fasety, 13. Podręczny wykonuje obrzutkę ścian ·w pomieszczeniu II oraz przygotowuje zaprawę. Continue reading „Tynkarz wykonuje gladz scian w pomieszczeniu”

W maszynach elementy sa laczone miedzy soba

W maszynach elementy są łączone między sobą, Przykładaniu (montażu} niektórych elementów jeden może być obejmujący, inny obejmowany, na przykład powierzchnia łożyska lub panewki jest obejmująca, a powierzchnia czopa wału obejmowana. Nominalne wymiary średnie otworu łożyska lub panewki i czopa wału powinny być jednakowe. Przy- składaniu dwóch elementów – w zależności od przeznaczenia – w jednym przypadku element może przesuwać się (na przykład wał może obracać -się w łożysku) w innym zaś podobne przesunięcie jest niemożliwe (na przykład koło wagonu nie może obracać się na osi). Połączenie pierwsze, lub jak czasem mówią sprzężenie elementów, nazywa się ruchomym; drugie – nieruchomym. W ruchomym połączeniu rzeczywiste wymiary łączonych elementów powinny być różne. Continue reading „W maszynach elementy sa laczone miedzy soba”

W budownictwie maszynowym odróznia sie zasade stalego otworu i zasade stalego walka

W budownictwie maszynowym odróżnia się zasadę stałego otworu i zasadę stałego wałka . Dla wszelkich pasowań wg przyjętej klasy dokładności na zasadzie stałego otworu (dla elementów o jednakowym wymiarze nominalnym) największy i najmniejszy wymiar otworu pozostaje ten sam; w tym przypadku różnego rodzaju pasowania uzyskiwane są w wyniku wymiarów wałka. Przy stosowaniu zasady stałego wałka i przy zachowaniu takich samych warunków pozostają bez zmiany graniczne wymiary wałka, różnego zaś rodzaju pasowania uzyskiwane są w wyniku zmiany wymiarów otworu. Zasadę stałego otworu oznaczają w skrócie literą A, zaś zasadę stałego wałka – literą B. Klasę dokładności obróbki oznacza się cyfrą obok tych Eter, przy czym w celu uproszczenia klasy II nie wypisuje się. Continue reading „W budownictwie maszynowym odróznia sie zasade stalego otworu i zasade stalego walka”

Zmiennosc zuzycia wody na stacjach kolejowych

Zmienność zużycia wody na stacjach kolejowych Zużycie wody w ciągu doby Q. t na stacjach kolejowych składa się z rozbioru wody na cele techniczne Qt oraz gospodarcze Qg, a więc: Qd = Qt + Qg Rozbiór wody na cele przeciwpożarowe bywa przypadkowy i dlatego nie wlicza się go do zużycia dobowego. Natomiast zapas wody do gaszenia pożaru, podobnie jak w miastach i osiedlach, uwzględniany jest bądź przy ustalaniu pojemności zbiornika ciśnieniowego zasilającego, bądź przez budowę oddzielnych zbiorników – basenów naziemnych lub podziemnych albo płytkich studzien itp. , w zależności od warunków miejscowych. Rozróżniamy zużycie średnie w ciągu doby Qśrd oraz największe w Clą:-t doby Qd Średnie zużycie w ciągu doby równa się: Qśrd = Qśrt + QŚrg. Continue reading „Zmiennosc zuzycia wody na stacjach kolejowych”

zuzycie wody do celów technicznych

Na podstawie obliczonego średniego zużycia wody na dobę obliczane jest zużycie wody w ciągu roku według równania: Qr = . 365 • Qśrd Kolejowe komórki planowania zwykle podają nie średnie, lecz największe zużycie wody na cele techniczne i trakcyjne Qt. Dlatego zużycie wody do celów technicznych najpierw oblicza się według największego rozbioru w ciągu doby Q/, a następnie średnie zużycie Qśrt według wzoru: Qśrt = Qt • k w którym współczynnik k = 1,1 do 1,2, lecz na ogół przyjmowany jest za równy 1,2. Z uwagi na to że zarówno liczba par pociągów i ich ciężar, jak również serie parowozów są różne podczas ruchu normalnego i masowych przewozów, więc i zużycie wody w ciągu doby dla obu rodzajów przewozów będzie różne. Dlatego też przy projektowaniu wodociągu kolejowego przyjmowany jest zawsze rozbiór wody większy z dwu, jakie wypadają z obliczeń. Continue reading „zuzycie wody do celów technicznych”

Procentowy rozbiór wody

Procentowy rozbiór wody w poszczególnych godzinach doby Jeżeli znany jest ogólny rozchód wody i znani wszyscy odbiorcy, godziny pracy w poszczególnych działach oraz pełny wykres pociągów, których parowozy zaopatrują się w wódę na danej stacji, to można sporządzić zestawienie przewidywanego rozbioru wody w poszczególnych godzinach doby. Wykaz ten pozwoli na wykonanie wykresów, które uwidocznią zmienność rozbioru wody. Ze względów graficznych wygodniej jest godzinowe ilości rozbieranej wody, określone w m, wyrazić w odsetkach w stosunku do całkowitego rozbioru wody w ciągu doby, przyjętego za 100%. Na przykład, jeżeli w ciągu doby zapotrzebowanie wody wynosi 600 m, a w ciąga pierwszej godziny, tj. od północy do godziny pierwszej, wynosi 6 m3, to znaczy, że wynosi ono 1%; jeżeli w ciągu ósmej godziny, tj. Continue reading „Procentowy rozbiór wody”